Zijn er nog mensen die een weekendje Hoge Venen wensen te beleven?

Het Howest team heeft een huisje voor 12 personen gehuurd in Ovifat.
Voor 70 euro/persoon kunt u overnachten op 27, 28 en 29 augustus.
U kunt komen supporteren of zelf een weekend gaan wandelen in dit prachtige gebied.

Neem gerust contact op met 1 van de wandelaars.

Als ik (Ann) niet aan het klussen ben,
dan wandel ik in mode 'zen'.
Het is heerlijk om op stap te gaan,
helaas vandaag te veel op baan
en weinig op kleine wegen
daar kom je zelden iemand tegen.
Vandaag op weg van Lauwe naar Kluisbos,
Helaas kreeg ik geen GR route los.
Het was typisch Belgisch weer,
af en toe kwam er een bui neer.

Ik kan niet lopen zonder teller,
zo ben ik ook een betere verteller,
En kan ik eindigen met mijn tabel.
't jonge, wat ging dat lekker snel.

tijdstip	S km	S stappen	S wandeltijd (min)	km/ u	stappen/ u	min/uur	min rust/ uur
13u16
14u16	5,73 km	7600	60 min	5,73 km/u	7600	60 min	0 min
15u16	10,69 km	14200	112 min	4,96 km/u	6600	52 min	8 min
16u16	16,05 km	21400	168 min	5,36 km/u	7200	56 min	4 min
17u16	21,22 km	28300	222 min	5,17 km/u	6900	54 min	6 min
18u16	24,81 km	33100	245 min	3,59 km/u	4800	23 min	37 min
18u42	26,81 km	35700	260 min	2 km/u	2600	15 min	45 min
duur: 5u26							rust: 100 min

Vrijdag 23 juli stond een dagstapper van 25 km gepland. We zijn met z'n drieën gaan wandelen: Geert en zijn vrouw Katrien en Ann.

Om 9u45 gestart in de regen, voor zo'n uurtje. Daarna was het heerlijk weer om te wandelen.
Om 12u30 kwamen we aan in het Ruddershof. Perfect getimed om buiten te rusten met een heerlijke soep en brood van ter plaatse. We waren na 45 minuten weer op krachten om de kanarieberg op te wandelen en zo het Muziekbos in.
Maar het ware België niet geweest, moesten we het laatste kwartier niet kunnen eindigen zoals we begonnen zijn: met regen. De laatste kilometer hebben we dan maar ingekort. Het wandelschema was als volgt:

tijdstip	S km	S stappen	S wandeltijd (min)	km/ u	stappen/ u	min/uur	min rust/ uur
9u45
10u45	6,07 km	6600	59 min	6,07 km/u	6600	59 min	1 min
11u45	10,14 km	11900	107 min	4,07 km/u	5300	48 min	12 min
12u45	14,5 km	17700	158 min	4,36 km/u	5800	51 min	9 min
13u45	16,12 km	19600	176 min	1,62 km/u	1900	18 min	42 min
14u45	20,4 km	27100	216 min	4,28 km/u	7500	40 min	20 min
15u45	24,54 km	29500	262 min	4,14 km/u	2400	46 min	14 min
16u00	25,76 km	31200	277 min	1,22 km/u	1700	15 min	45 min
duur: 4u15							rust: 143 min

Om 21u stonden we z'n vieren klaar aan het einde van de Palingbeek: Geert, Steven, Ann en David De Vos.

De GR start prachtig. We hebben zomerse temperatuur en ons humeur is goed. We kunnen 5,5 km/uur wandelen. Het was David zijn eerste grotere wandeling en zijn spieren hebben hem dat laten weten. Mede door toedoen van het onregelmatig en te hoog staptempo van Ann. Ikzelf (Ann) woont in Lauwe op 50m van de GR en dat was David en mijn eindpunt. Geert en Steven zijn nog 1 uur langer doorgestapt tot in Marke. Het was in ieder geval voor ons allen een geslaagde nacht. Ik heb er 2 dagen over gedaan om te recuperen.

Ons tijdschema dank zij de freaky cijferkes madam:

Tijdstip	Km	stappen	Commentaar
21u	0.00	0	Start in palingbeek
22u	6.20	8.600
23u	11.00	14.600
23u30	12.33	16.500	Eerste rustpauze: 15 min
00u10	18.24	24.300	Tweede rustpauze: 15 min
01u00	21.00	29.200
02u10	25.07	34.700	15 min EHBO
02u45	28.28	39.000	Lauwe: einde voor Ann en David
03u45	32.32	45.000	Marke: einde voor Geert en Steven

Het is een tijdje stil geweest rond mij (Ellen). De schuldige was mijn knie.
Ondertussen heel veel gerust en ook een aantal kine sessies achter de rug. En ik maak vooruitgang; de pijn is volledig weg en tijdens de zwaardere kine-oefeningen merk ik er niets meer van.

Omdat stilzitten moeilijk is heb ik zondag mijn wandelschoenen terug aangetrokken en een uurtje gewandeld om er terug in te komen. Ook hier geen problemen, dat was dus een grote geruststelling.
Vanaf nu kan ik de trainingen terug opbouwen :)

Na mijn eerste inhaalbeweging op 26 juni, moest ik 4 dagen rusten om te bekomen.

Vrijdagavond 2 juli was ik klaar om 17 km te wandelen: alle hoekjes tussen Beveren-Waas en Melsele bij 35 graden. Een hel: te weinig bomen, geen vuilbakken, geen banken. Ik ben voor het avondhapje dan maar het kerkhof binnen gestapt; rust, zon en zitplaatsen zijn verzekerd :-)

Zondag 4 juli weer in het gareel om 22 km te wandelen. Overmorgen staat een nachwandeling op het spel. Training is de beste voorbereiding. Prachtige zomerdag, 25 graden, in Lauwe was een Marching wandeling dus kaartlezen hoorde er van deze keer niet bij.

Nadat de 4 teamleden the Real Thing ervaren hebben, bleven er nog 2 over.
Na een oproep zijn er 3 kandidaten om in te springen. Ik - Ann Deraedt - ben er ééntje van.

Op 26 juni werd het vervolg aan de GR5A gelopen, van Geraardsbergen naar Aalst, dus ikke, mee gaan...

De eerste 3 uur viel het mee; de conditie is zeker het probleem niet; eerder pijnlijke voeten. Maar, zo te horen is dat iedereen overkomen als hij voor de eerste keer meer dan 25 km wandelt. Deze zonnige zaterdag waren er dat maar liefst 40 km voor een beginneling ....

Beelden zeggen meer dan woorden. Bekijk dus hier de foto reportage....

  

Vorig weekend (5 en 6 juni) konden we het eens in het echt uitproberen: het trainingsweekend op de locatie van de echte trailwalker. Het was de bedoeling om zaterdag het eerste deel van de wandeling van Eupen tot aan Botrange uit te proberen en vervolgens de dag erop een stuk dat meer naar het einde van de wandeling is gelegen. Het eerste deel was een flinke 48 km, het tweede slechts 21 km.


Het team was opnieuw volledig en de gewrichten van Ellen en Tom leken voldoende hersteld om het waagstuk aan te vatten. Helaas, de eerste afvaller van de dag, na een venijnige afdaling na ongeveer 10 km, was onze Ellen. Alle karakter en doorzettingsvermogen van de wereld kon niet meer helpen, de knie had het wederom begeven. De enige optie bestond erin om in de bezemwagen te stappen en vanaf dan logistieke hulp bij de bevoorrading te verlenen bij de latere waterstops en checkpoints. Arme Ellen ...

Vanaf dan met zijn drietjes verder dan maar. Prachtige bospartijen en pitoreske landschappen gleden onder onze voeten weg. Met Steven die zich aansloot bij een kopgroep van ex-scouts uit Ronse als grote roerganger, ging de groep in sneltreinvaart een aantal cruciale mijlpalen tegemoet. Geert (ik dus) volgde in de tweede linie en Tom zat ergens in de middentrein. De ploeg was dus enigszins uit mekaar gespeeld.


Bij elke post kwamen we weer bij mekaar waarna het uit mekaar schuiven zich telkens opnieuw herhaalde.

Bij de laatste controlepost echter was de kopgroep vertrokken zonder dat we het goed beseften. Het gevolg ervan was dat we gezamenlijk in de middentrein belandden. Hier begon wellicht ook het moeilijkste stuk van de tocht. Een geaccidenteerd venenpad bezaaid met rosten, boomstammen en zompige moerasachtige plassen, zorgde ervoor dat je gewrichten en voeten danig onder druk werden gezet. Je moest ook voortdurend rekening houden met de wandelaars voor en achter. Wandelen was hier een evenwichtsoefening geworden.

Na een pijnlijke vier kilometer doken we uit dit geaccidenteerd terrein op met zicht op een gigantisch open landschap waar je al snel zag hoever de wandelrij zich uitstrekte, zowel naar voor als naar achter. Langzaam klimmend door vochtige grasvelden, langs venen en dennenbossen werd de conditie sterk op de proef gesteld. Om optimaal de 4 kilometer te kunnen overbruggen liepen de tempo's van de overgebleven teamleden opnieuw uiteen. Geert en Steven hielden een te strak tempo aan waardoor Tom al snel moest afhaken, waarna hij los van de teamgenoten eenzaam en alleen de harde beklimming moest uitvoeren. Dat laat zich natuurlijk voelen. Nadat Steven en ikzelf al een klein halfuurtje aan het uitblazen waren bij de zoutkoekjes en het water van onze ex-teamgenoot Ellen, kwam ook Tom aangestrompeld, letterlijk buiten adem en volledig uitgeput. De laatste beklimming was een brug te ver geweest. Pas later op de avond, na een paar wittekes en een stevige maaltijd, kwam hij terug bij zijn positieven. Maar niets, ook geen warme douche en een plastic beker wijn, kon hem nog overtuigen om de dag erop opnieuw de wandelschoenen aan te trekken.

En zo komen we bij de zondagmorgen, waar we opnieuw onmenselijk vroeg uit ons bed moesten om het tweede stuk van de wandeltocht aan te vatten. Helaas met een gehalveerd team dus. Twintig kilometer lijkt een peulschil en voor een groot gedeelte was het dat ook, want de begaanbaarheid van de weg was een stuk hoger dan de dag ervoor, maar door opnieuw resoluut te kiezen voor de kopploeg, hadden we wel een aardig tempo aan te houden en dat laat zich na een paar uur, met de kilometers van de dag ervoor, wel gevoelen. Vooral op de korte maar venijnige klimmetjes, werd de fysieke veerkracht enigszins getest. Geen grote problemen echter, want zowel Steven als ikzelf konden uiteindelijk al bij al vlot mee met de kopploeg van 15 man die de volledige wandeling uitwandelde zonder inkortingen. De overige 50 man was gedeeltelijk verloren gelopen en had daarom beslist om een stuk van de wandeling te laten vallen.

Van het weekend blijft op die manier een dubbel gevoel over. Enerzijds kunnen Steven en ikzelf best tevreden zijn met onze prestatie aangezien we vlot meekonden met een groep die reeds aan zijn derde deelname trailwalker toe was en deze de laatste keer in 20 uur heeft volgemaakt. Anderzijds is onze ploeg wel zwaar gehavend uit de strijd gekomen. Voor Tom was het duidelijk een brug te ver en behalve als supporter lijkt hij op dit ogenblik beslist te hebben niet verder mee te draaien voor de volledige tocht. Ellen heeft duidelijk de moed nog niet verloren en is absoluut van plan om wel nog voor de volle 100 km te gaan. Vraag zal hier echter zijn, zal het lichaam meewillen? Een medische controle lijkt hier op zijn minst dringend aangewezen en hopelijk kan met de nodige medicatie en eventueel kinesetherapie nog iets gedaan worden aan dit vervelende euvel. In elk geval moeten we nu dringend op zoek naar een nieuw teamlid binnen Howest die zo spoedig mogelijk kan beginnen meetrainen.

Kandidaten om te beginnen meetrainen of om te helpen bij de fondsenwerving worden bij deze vriendelijk verzocht om zo spoedig mogelijk een seintje naar iemand van de teamleden te sturen. Iedere Howester is meer dan welkom. Op naar de volgende uitdaging!

Omdat, zoals iedere trouwe fan reeds weet, een deel van onze honderd kilometer, ervan uitgaande we zo ver raken, zich zal afspelen in de nachtelijke taferelen van de hoge venen; werd beslist dat het misschien handig zou zijn om dit even te proberen en op die manier na te gaan in hoeverre onze technische hulpstukken al dan niet hulpstukken zijn en niet onnodige ballast.

Hoewel ons originele doel was om 60 km te wandelen/kruipen werd de lat na de afvalwandeling van vorige week omgevormd naar 40km; met optioneel een extra stuk van nog eens 20km. Ons originele plan om van Geraardsbergen naar Dendermode te wandelen werd omgevormd naar een wandeling van Ieper naar Amerika(Amerika-België; niet Amerika-over-de-oceaan), optioneel tot in Kortrijk. Deze route liet ons toe om Katrien, op dit moment onze trouwste supporter, op te bellen in geval van problemen.

Vlug gerekend dus minimaal 8u wandelen aan een rustig tempo van 5km per uur. Een tempo die zelfs wij, met wat tegenwoordig moet door gaan voor wandelkuiten, kunnen halen. Het doel was dus om 6 uur te starten met de tocht zodat we indien we slechts 40km wandelden we rond ongeveer 2u aan zouden aankomen in Amerika, wat ons zou toelaten alsnog te genieten van een goed uitgeruste maandag.

Het volledige team was aanwezig, deze maal voorzien van voldoende vloeistof, neurofen tegen spierpijn, pleisters tegen blaren en zaklampen tegen boze monsters in de nacht.

Wat echter niemand kon voorzien [ :) ] gebeurde dus echter. De stramme gewrichten waar het koppige karakter van Ellen de vorige week zo had mee geworsteld, won echter deze week. Gelukkig stelde onze niet te stoppen leider Geert voor om nog slechts 8km te wandelen. Het arme meisje kon niet op medelijden rekenen en werd dus verplicht dapper verder te wandelen richting domein de Palingbeek in de hoop er daar een eind aan te maken op een of andere manier. We klokten af op een grote 30km alwaar onze trouwe fan Katrien ons kwam oppikken.

Ondanks alles was de nachtwandeling een sportief, weliswaar pijnlijk, succes. We kunnen nu duidelijk concluderen dat niet de donkerte, maar onze pezige sportieve gebouwde lichamen onze ergste vijand zullen zijn.

Zondagmorgen 6u15 wordt er aan casa Dauwdrop aangebeld, veel te vroeg, maar een mens moet er iets voor over hebben. Die dag stond een wandeling van 50 km in de omgeving van Kluisbergen op de agenda. Met zijn vieren stonden we om 7 uur 's morgens klaar voor de start van de wandeling. Iedereen ongeveer fris en klaar voor deze lange tocht. Voor Tom en mezelf ging het een lastige wandeling worden aangezien we de vorige trainingswandeling gemist hadden door een vulkaan met een eigenaardige Ijslandse naam. Samen met honderden anderen probeerden we de 50km te trotseren. De helft van de deelnemers was tevens ook lid van een wandelclub met de meeste coole namen. Dan denk ik maar aan 'De lustige wandelaars', 'De wandelende waterhoek', ... Wij misten alvast onze Howest-outfit. Tijdens de wandeling waren regelmatige tussenstops voorzien waar we konden genieten van een ontbijt, fruit, drank, ... Dus een motiverende factor om telkens naar uit te kijken (vooral de Wittekerke en Augustijn op het einde). Het tempo van de eerste kilometers lang redelijk hoog, we haalden ongeveer 7 km per uur. Natuurlijk kan je zo een tempo niet volhouden, maar zo raakten we snel vooruit. Tegen 11u30 arriveerden we op de middagstop. Met ons ging het nog steeds redelijk goed. Je voelt de kilometers wel al in de benen, maar toch niet zo heftig als ik het vergelijk met de eerste wandeling. Bij deze waren mijn wandelschoenen ook ingelopen. In het tweede deel van de wandeling kreeg Tom plots pijn in de knieën en de heupen. Tom bleef dapper doorstappen, maar tijdens de stop op kilometer 32 ging het niet meer. Het ging ook niet slim zijn om de knieën volledig kapot te lopen. We moesten Tom ginder achterlaten, met pijn in het hart stapten we met ons drieën verder. Naarmate de kilometers volgenden vertraagde ons tempo en we keken steeds meer uit naar de tussenstops. Bij mezelf ging alles ook nog redelijk goed ... of toch tot de afdaling van de Patersberg (jep, we hebben ook alle klassiekers van de Ronde beklommen/bewandeld). Mijn knie vond dit minder leuk en sinds dan is het enkel maar erger geworden. Nog een kilometer of 5. Opgeven was voor mij geen optie en uiteindelijk ben ik met pijnlijke knie over de uitstreep gewandeld/gestrompeld. Toen ik Geert zag wandelen leek het of hij er zeker nog 20 bij kon wandelen en om eerlijk te zijn was het voor Steven ook genoeg geweest. En ik vergat het bijna, aan de eindmeet kregen we onze t-shirt overhandigd. Daarom staat een mens dus op een zondagmorgen veel te vroeg op ;) (iemand trouwens geïnteresseerd in een stoere 50km t-shirt maatje XL?) Op naar onze volgende wandeling!

Door de leuke interventie van een ondertussen welbekende vulkaan waren op deze geplande wandeling niet alle teamleden present. Net terug van de States en nog niet klaar om de 34 km tussen Ronse en Geraardsbergen te overbruggen. Niet getreurd echter, Steven en ikzelf (Geert) vatten op 25 april een stevige tocht aan door berg en dal. De mooie vergezichten, het prima temperatuurtje en het vele bos zorgden voor een stevig tempo in de eerste 20 km. Hierna was het tijd voor een boterhammetje en een instappende medewandelaar. Katrien, prominent lid van onze supportersploeg en echtgenote van ondergetekende, zorgde voor de nodige boost na het eten door niet alleen flink het tempo te volgen, maar zelfs bij tijd en wijle te zorgen voor een kleine versnelling. Het was duidelijk dat zij nog niet zoveel kilometers achter de schoenzolen had.


Al bij al bleef de wandeltocht tot bijna op het einde supervlot verlopen. De laatste kilometer wogen vooral voor Steven echter nogal zwaar door. In Geraardbergen aangekomen was zelfs een Grimbergen of Straffe Hendrik van 't vat er teveel aan. Een sobere Tonic moest de nodige energie leveren en de pijnlijke ledematen voldoende losmaken om de trein terug naar Ronse te kunnen nemen. En dat was ook even buiten de NMBS waard gerekend. We waren net op tijd om een ticket te kopen voor een trein die reeds was vertrokken. Dan maar de volgende genomen, met als gevolg geen aansluiting in Oudenaarde. Lap,  een half ticket in de vuilbak en nog mogen de bus nemen, die dan bovendien nog behoorlijk ver van de geparkeerde auto aankwam in Ronse. Onze Steven zag het hier soms wel bijna niet meer zitten. Gelukkig konden we hem wat later afzetten bij zijn vrouwtje die hem naar het schijnt de nodige zorgen heeft toegediend waardoor hij opnieuw klaar en bereid is om de volgende horden te nemen: de 50 km van het Kluisbos op 16 mei. Ditmaal zullen we hopelijk opnieuw met een voltallig team zijn.

Onze eerste oefenwandeling zit er ondertussen op. Ondertussen is de spierpijn uit de benen (of toch bij mij, Ellen).
Het weer was niet zo super, wat ervoor zorgde dat het parcours op sommige plaatsen erg drassig was.
Dankzij onze goede gids, Geert, hebben we vlot de weg gevonden. Op regelmatige tijdstippen kregen we de nodige uitleg over de gebouwen, kastelen, en vooral kapellekes, die we passeerden.

Het tempo lag redelijk goed, als we dit kunnen volhouden zou dit moeten lukken. Maar 27 km is natuurlijk geen 100. Dus blijven trainen is de boodschap.

En nog een tip voor het supportersteam. Een pannenkoek op het einde van de wandeling zou smaken :)

Op naar onze volgende wandeling!

Howest zoekt ... staat voor een sportieve en sociale uitdaging. Op deze pagina zullen we proberen iedereen die interesse heeft in onze lotgevallen min of meer op de hoogte te houden van onze sportieve en extra-sportieve exploten.

Onze eerste sportieve actie is een inloopwandelingetje zondag 21/3 vertrekkend vanaf het pompstation in Bossuit richting Mont de l'Enclus, een rondwandeling van om en bij de 27 km. Kwestie van het team een beetje in te lopen. Wie interesse zou hebben om mee te stappen, geef ons een seintje, dan spreken we nader af.

We zijn ook nog altijd op zoek naar mensen die het supportersteam willen vervoegen. Binnenkort organiseren we de eerste vergadering (het zal wat minder stijf zijn dan het klinkt) van onze spionkop, dus ook hier, indien interesse, laat van je horen.